‘A certain weariness’ by Pablo Neruda

“I don’t want to be tired alone,

I want you to grow tired along with me.”

I stumbled upon Neruda’s poem ‘A certain weariness’ and caught my breath when I read these opening lines. I read the poem over and over and wanted desperately to do something. Write. Awaken my sleeping husband and read it to him. Run out onto the road and stop people, shake the poem in their faces and ask, “Have you read this? Isn’t it beautiful? Isn’t it the truth we’ve known all along?”

Instead, I did this. Attempted to translate the words and their meanings into Malayalam, my other tongue. Even in my amateur hands, they sound just as beautiful.

ഒരുതരം മടുപ്പ്.

എനിക്ക് ഏകനായി മടുക്കേണ്ട.
നീയും എന്നോടൊപ്പം മടുക്കൂ.
എങ്ങനെ തോന്നാതിരിക്കും മടുപ്പ്?
നഗരങ്ങളെ ശിശിരത്തിൽ വന്നു മൂടുന്ന ഈ ചാരപ്പൊടിയോട്.
മുഴുവനായി എരിയാത്തത്.
കുപ്പായങ്ങളിൽ വന്നടിയുന്നത്.
പതിയെ പതിയെ ഹൃദയത്തെ പൊതിയുന്നത്.
എനിക്ക് മടുപ്പാണ്.
നിർദ്ദയമായ കടലിനെ. നിഗൂഢമായ ഭൂമിയെ.
മടുപ്പാണ് എനിക്ക് കോഴിയെ.
നമുക്കറിയില്ല അവ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത് എന്ന്.
ഉണങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ അവ നമ്മെ നോക്കുന്നു,
ആരുമല്ലാത്തവർ ആണെന്ന പോലെ.
ഞാൻ നിന്നെ ക്ഷണിക്കുന്നു.
ഒരു പ്രാവശ്യം ഈ മടുപ്പ് അനുഭവിക്കാൻ.
രുചിയില്ലാത്ത മദ്യത്തോട്. നിലവാരമുള്ള വിദ്യാഭ്യാസത്തോട്.
ഫ്രാൻസിലേക്ക് പോവാൻ സാധിക്കാത്തതിനോട്.
ആഴ്ചയിലെ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസങ്ങളോട്.
അവയ്ക്കെന്നും ഒരേ പേരാണ്, തീൻ മേശയിലെ വിഭവങ്ങളെ പോലെ.
മടുപ്പ് – രാവിലെ ഉണരുന്നതിനോട്. (അല്ലെങ്കിലും അതെന്തിന് വേണ്ടി?)
മടുപ്പ് – ശ്രേയസ്സില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നതിനോട്.
ഒടുവിലിപ്പോൾ നമുക്ക് സത്യം പറയാം –
ഈച്ചയെയോ ഒട്ടകത്തെയോ പോലെയുള്ള
ഈ നാളുകൾ നാം ഒരിക്കലും ആസ്വദിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന്.
ചില സ്മാരകങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
മഹാന്മാർക്ക് വേണ്ടി പണിതുയർത്തിയത്.
വ്യവസായ കഴുതകൾക്കു വേണ്ടി പണിതുയർത്തിയത്.
അതാ അവർ അവിടെ, നിശ്ചലരായി, കയ്യിൽ വാളുമേന്തി,
മ്ലാനമുഖമുള്ള കുതിരകൾക്കു മുകളിൽ ഇരിക്കുന്നു.
മടുത്തൂ എനിക്കീ ശില്പങ്ങൾ.
മതി, കല്ലുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതെല്ലാം.
ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഇവയെക്കൊണ്ട് നിറച്ചാൽ
ഇവിടെ ജീവനുള്ളവർ എന്തു ചെയ്യും?
ഓർക്കുന്നത് എനിക്ക് മടുത്തു.
പിറന്നു വീണ മനുഷ്യർ, അവർ ശ്വസിക്കട്ടെ
നറുപുഷ്പങ്ങളും, പുതുമണ്ണും, ചുടുതീയും.
മറ്റുള്ളവർ ശ്വസിക്കുന്നത് അവർക്ക് വേണ്ട.
ഈ നവജാതരെ വെറുതെ വിടൂ!
ഇവർക്ക് ജീവിക്കാൻ ഇടം നൽകൂ.
നിങ്ങൾ ഇവർക്കുവേണ്ടി ചിന്തിക്കേണ്ട.
അതെ പുസ്തകങ്ങൾ ഇവരെ കേൾപ്പിക്കേണ്ട.
ഇവർ പുതിയ പുലരികൾ തേടട്ടെ.
ഇവരുടെ ചുംബനങ്ങൾക്കു പേരുകൾ തനിയെ തിരയട്ടെ…
മടുപ്പ്. ഇത് നീ എന്നോടൊപ്പം അനുഭവിക്കൂ.
മടുപ്പ്: നന്നായി ചെയ്തു തീർത്ത പ്രവർത്തികളോട്.
നമ്മളെ ജീർണിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളോട്.
ഇനിയങ്ങോട്ട് നമ്മളെ കാത്തുനിൽക്കുന്നതിനോട്.
മറ്റുള്ളവരെ മടുപ്പിക്കാൻ.
മടുക്കാം നമുക്ക് കൊല്ലുന്നതിനെ.
മരിക്കാൻ തയാറാകാത്തതിനെ.
I have taken certain liberties with the text. My source for this was itself an English translation of the original Spanish poem, which you can read here.
Advertisements

Any thoughts?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s