The right attitude to weather

The right attitude to weather

[This post has been lying in my drafts folder since April, when summer was at its peak. Today, as I type this foreword, I am sitting in a cafe on a green, green street, taking sips of ginger lemon tea. It’s only July but it looks like winter is here early this year. The air is deliciously cool, heavy with unshed raindrops. In my mind though, the conflicts and the questions are still the same.  I re-read this draft today and felt that the thoughts still resonate though the weather has changed. So here goes.]

One of the most frustrating things in life is to feel that you are not in control, that you have no choice over what is happening. As a freelancer, I don’t have control over the kind of potential clients who approach me or the type of project they offer. Of course, I have the choice to say no to things that do not interest me or which I feel are not worth my time. Motivational posters and pages tell you that you always have a choice. You can choose how to feel, how to respond, how to act, no matter what the situation. But when there are bills to pay, I make certain choices that make me feel I had no choice at all in the first place.

All of last week, the weather reports kept predicting a cyclone in the Bay of Bengal area and we were all expecting Bangalore to cool down. Yesterday had very English weather. The skies were a dull, brooding grey. We kept expecting rain, kept watching for it, even went on a long drive in anticipation of it. But we were cheated. And today is a very hot day. Probably 32 or 33 degrees Celsius. It is so bright outside at 9AM that I cannot stand in my balcony for longer than ten minutes without sweat running down my face and body.

Could I have predicted today’s skies to be this hot, bright white? Absolutely not. But here it is.

And funnily enough, I don’t mind.

The weather is the one thing we have no control over, but which we rarely resent.  We might whinge a little about how hot or wet or cold it is, but we just make adjustments to our day’s plans, our routine, our meals, and our clothing to suit the weather outside. Because we can’t change the weather, we have a favourite summer drink and a favourite winter drink. We have cotton dresses for the summer and woolens for the winter. We have hats and shades, but also sweaters and mufflers. We have umbrellas and rubber-soled slippers, but also sneakers and sandals.

In a nutshell, we don’t question the weather. We just prepare ourselves for it.

What if we applied the same attitude to everything else in life? In my case, the kind of projects I get offered. Sometimes, the work is creative and fun, or easy and pays well. But sometimes, it’s tough, tedious, time-consuming, or a combination of these. Whatever it is, I can just tackle it with the right equipment (attitude, approach) and move on, instead of feeling angry and frustrated.

It’s a thought.

Advertisements

Prufrock and coffee on a New Year morning

Prufrock and coffee on a New Year morning
As another new year is rung in, I wake up thinking of Eliot’s ‘The Love Song of J. Alfred Prufrock’. An oft-quoted line from the poem says “I have measured out my life with coffee spoons.” and I realize that I have done just that.
 
Three hundred and sixty five times, I have lifted my coffee maker and poured out the decoction into my mug. Three hundred and sixty five times, I have added a splash of milk and shaken the mug–never stirred. Even middle-class married women must have their quirks.
 
Some mornings, the decoction is dark and strong and scented and my mood lifts instantly. Ideas roll off my tongue with haughty ease. I ace every meeting, breeze through presentations.
 
On others, it is light and golden and watery. I berate myself for measuring out too little coffee or too much water. I cradle the steaming mug like a lifeline, breathing in the coffee fumes, and will myself to look up and face the day.
 
“The new years come, the old years go,
We know we dream, we dream we know.” wrote Ella W. Wilcox.
What a fragile thing life is! Balanced on the knife-edge of sanity and fantasy, moods and madness. Sunlight patterns on my balcony can lift the edges of my mind. A mug of coffee has such power over my life.
 
I pour and lift and sip and the years roll by.
 
Wishes dwindle from many to a few. Dreams hover benignly, waiting for me to give them my full attention: there’s no more of the frantic beating of old. My senses are alert and I notice each day, its shape and colours and outline more keenly. My energies, spread over many things over many years, seem to have concentrated themselves into laser pinpoints.
 
Inexplicably, I feel younger and older at the same time.
 
There is not the old excitement for new beginnings, no eager anticipation to see what the year has in store. I simply sit back on my chair, lift my mug to my lips, and take life as it comes.
 
#happynewyear #2019musings #newbeginnings

Afternoon

Afternoon

I look at my dog sleeping

Sideways on the couch.

His golden belly gently rising.

His paws stretched, sticking out over the side.

His tail tucked under his legs,

His little ears folded back.

 

He whimpers, his paws tremble.

Puppy dreams, I think fondly,

Though he turned three many months ago.

I sit and watch him.

My laptop slack, forgotten.

And suddenly, I can smell bread baking.

A rich, warm, glorious smell

That wafts through the house.

 

Who’s baking on a Monday afternoon, I wonder.

 

I open the door and check outside,

but the other flats lie silent.

The corridor is cold and silent

And smells of cheap phenyl.

 

It is in my house, the smell of bread.

It cannot be otherwise.

Heady, rich, impossible to ignore.

My heart is filled with it.

 

I move from room to room, my dog at my heels.

I sniff the air, my head raised.

He cocks his head. He is puzzled.

What is the human looking for?

 

My windows are latched shut.

The balcony closed.

It is a cold, gloomy day with a nip in the air.

Defeated, I return to my seat.

My dog totters after and curls up at my feet.

 

A few minutes later, the clouds shift.

A stray sunbeam comes in.

His brown fur blazes golden.

And I sit, transfixed.

He yawns, his tongue lolls pink.

He scratches an ear. He licks a paw.

And turns melting brown eyes to me.

“Yes, human?” they seem to ask,

“Do you smell the mysterious smell again?”

 

I bend forward and bury my face in his back.

And it is there again.

That thick, golden, wholesome scent

Choking my heart.

Stinging my eyes.

Almost too rich to bear.

 

The dog on the doormat

The dog on the doormat

I spotted this dog while having lunch at a restaurant today. He was sleeping on a red doormat right outside the main entrance of the restaurant.

Every time someone wanted to come in, they had to step over or around him. There were people who were scared of him and who would hesitate, shuffling around for a bit before hunger and common sense took over, and they scurried past him. Each time, the heavy glass door would be pulled open and it would squeak shut behind them.

All in all, it wasn’t a great spot to catch a nap.

Ten minutes later, I looked up and noticed that he had moved to the side, behind a standee. Now he was sleeping on the cold cement floor. Obviously less comfortable than the red doormat. But he was finally fast asleep. Completely at peace, oblivious to the world around him.

And it suddenly struck me how similar the two of us were.

Until four months ago, I had a full-time job with a regular paycheck and an impressive designation. I had a schedule and a holiday list and the comfort of knowing what tomorrow would bring. The doormat I was lying on was indeed soft. But there were disturbances all around: I was chasing other people’s goals. I was jogging on a treadmill that someone else controlled. My time simply wasn’t my own.

So, like this wise little chap, I decided to step aside.

I gave up the spot upfront on the red doormat and found myself a quiet corner behind a standee. The floor is indeed cold, but I am sleeping a lot better.

 

Achan enna ormma

ടി പി കിഷോർ എന്ന വ്യക്തി യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്നു എനിക്കറിയില്ല. എനിക്ക് അദ്ദേഹം അച്ഛൻ മാത്രമാണ്. ഒരു മൂടൽമഞ്ഞിലൂടെ ഞാൻ കാണുന്ന, വർഷങ്ങളായി തേടുന്ന, രൂപം.

ഓരോ വർഷവും ഈ ദിവസത്തിൽ അച്ഛനെ ഓർത്തു പല കൂട്ടുകാരും എഴുതും. എനിക്കറിയാത്ത അച്ഛന്റെ മുഖങ്ങൾ ഏറെയാണ് എന്ന് ഈ കുറിപ്പുകൾ എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അച്ഛൻ ഒരു പ്രതിഭയായിരുന്നോ? അതോ ഒന്നും നേടാനാവാതെ പിൻവാങ്ങിയ ഒരു പാവം മനുഷ്യനോ? ഒന്നും നേടിയില്ലെങ്കിലും ഇരുപതു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞും പലരും അദ്ദേഹത്തെ ഓർക്കുന്നു, വാത്സല്യത്തോടെ, വിങ്ങലോടെ. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്തോക്കെയോ നേടിയിരുന്നില്ലേ?

വേണമെങ്കിൽ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് ഒരു യാത്ര തുടങ്ങാം. അച്ഛന്റെ കഥകൾ എടുത്തു വായിക്കാം. അച്ഛനെ അറിഞ്ഞിരുന്ന പലരോടും സംസാരിക്കാം.

പക്ഷെ വേണ്ട.

ഇപ്പോൾ മനസ്സിലുള്ള അച്ഛന് ഞാൻ കൊടുത്ത മുഖമാണ്. അത് തച്ചുടക്കാൻ ധൈര്യമില്ല. ടി പി കിഷോർ എന്ന മനുഷ്യൻ ഇന്ന് എനിക്കൊരു അപരിചിതനാണ്. അയാളെ എനിക്കിപ്പോൾ പരിചയപ്പെടേണ്ട.

പണ്ട് വളപ്പൊട്ടുകളും കണ്ണാടിച്ചില്ലുകളും കൊണ്ട് kaleidoscope ഉണ്ടാക്കിയത് പോലെ എനിക്കിഷ്ടമുള്ള ഓർമ്മശകലങ്ങൾ കൊണ്ട് അച്ഛനെ കുറിച്ച് നെയ്ത കഥകളുടെ ലോകത്തു ജീവിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.

 

കാലം

നാട്ടിലെ വീടിനടുത്തു ഒരു ചെറിയ ശിവക്ഷേത്രം ഉണ്ട്. സമാധി കോവിൽ. അഞ്ചാറു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ മുതൽ മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെ ഞാൻ അവിടെ പോകാറുണ്ട്. ആ അമ്പലത്തിന്റെ ഒരു വശത്തായി ഗർഭഗൃഹത്തിന്റെ മതിലിൽ ഒരു നടരാജരൂപം ഉണ്ട്. കോൺക്രീറ്റ് കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ, കരിങ്കല്ലിന്റെ പ്രതീതി തരുന്ന ഒരു സുന്ദരരൂപം.
ഞാൻ നേരെ നിന്നു ഭഗവാനെ തൊഴുമ്പോഴും മനസ്സ് മുഴുവൻ വശത്തിലുള്ള ഈ നടരാജരൂപത്തിൽ ആയിരിക്കും. ആരും കാണാതെ ഞാൻ ആ രൂപത്തിന്റെ മുന്നിൽ പോയിനിൽക്കും. അത് എനിക്ക് മുകളിൽ ആകാശം മുട്ടെ വളർന്നു നിൽക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നും. എത്തിനിന്നു ഞാൻ കുറച്ചു ഭസ്മം നടരാജന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊടും. അത് കണ്ടാൽ ആരെങ്കിലും വഴക്കു പറയുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. ഭഗവാന് നമ്മൾ കുറി തൊട്ടു കൊടുക്കാൻ പാടുണ്ടോ?
സമാധി കോവിലിലെ പോറ്റി മെലിഞ്ഞു ദുർബലനായ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. വെളുവെളുത്ത താടിയും കാറ്റിൽ പറന്ന മുടിയും. അയാളെ കണ്ടിട്ടാകും അപ്പൂപ്പൻ താടിക്കു ആ പേര് വീണതെന്ന് ഞാൻ കരുതി. എപ്പോൾ കണ്ടാലും “സുഖം തന്നെ?” എന്ന് അയാൾ കുശലം അന്വേഷിക്കും. ഉണ്ടിയലിൽ ഇടാൻ ഞാൻ കയ്യിൽ ചില്ലറപൈസ കൊണ്ട് പോയിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷെ അയാളുടെ മെലിഞ്ഞ ശരീരം കാണുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ അത് അയാളുടെ തട്ടത്തിൽ വെക്കും. അപ്പോൾ അയാൾ മെല്ലെ ചിരിച്ചിട്ട് എനിക്ക് ഒരു ചെറിയ പഴമോ റോസാപ്പൂവോ തരും.
മുത്തശ്ശിയുടെ മരണശേഷവും ഞാൻ സമാധികോവിലിൽ പോകുമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിയുടെ കൈ പിടിച്ചു പതുക്കെ നടന്നു കയറുന്നതിനു പകരം, സൈക്കിൾ പുറത്തു ചാരി വെച്ചിട്ടു ഓടി കയറും. കൈയ്യിൽ ചില്ലറപൈസക്ക് പകരം അഞ്ചിന്റെയും പത്തിന്റെയും നോട്ടുകൾ ഉണ്ടാവും. പോറ്റിയുടെ ചിരിയും നെറ്റിയിലെ ഭസ്മകുറിയും മാറിയിരുന്നില്ല. പക്ഷെ വിളക്കിലെ കരിയും ചന്ദനത്തിന്റെ പാടും പുരണ്ട അയാളുടെ ഒറ്റമുണ്ടിന്റെ നിറം പിന്നെയും മങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ കൊണ്ട് പോകുന്ന നോട്ടുകൾ അയാളുടെ തട്ടിലേക്ക് മാത്രം ആയി.
വളർന്നപ്പോൾ ഞാൻ തിരുവനന്തപുരം വിട്ടു വേറെ നഗരങ്ങളിൽ ചെന്ന് ചേക്കേറി. എങ്കിലും നാട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ സമാധി കോവിലിൽ പോകും. ഇപ്പോൾ പേഴ്സിൽ നൂറിന്റെ നോട്ടുകളാണ്. അങ്ങനെ തിരക്കിട്ടു വന്ന ഒരു യാത്രക്കിടയിൽ എനിക്ക് തോന്നി ആ പോറ്റിക്കു നൂറു രൂപ കൊടുക്കണം എന്ന്. ഞാൻ അതും കൊണ്ട് അമ്പലത്തിലേക്ക് കയറി.
നോക്കിയപ്പോൾ പോറ്റി വേറെ ആളാണ്. കറുത്ത് തടിച്ച ഒരു മധ്യവയസ്ക്കൻ. “സുഖം തന്നെ?” എന്ന് എന്നോട് അയാൾ ചോദിച്ചില്ല. പഴയ ആൾ എവിടെ എന്ന് ഞാനും ചോദിച്ചില്ല. അതിനുള്ള ധൈര്യം ഉണ്ടായില്ല.
പോറ്റി അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് പോയതും ഞാൻ വശത്തിലുള്ള ശിവരൂപത്തെ തേടി പോയി. അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ വീണ്ടും ഒരു ഞെട്ടൽ. നടരാജന് പലനിറത്തിലുള്ള ഒരു മേക്ഓവർ ആരോ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ചുവപ്പും പച്ചയും നീലയും വയലറ്റും അങ്ങനെ എല്ലാ നിറങ്ങളും വാരിത്തേച്ചിട്ടുണ്ട്.
പിന്നെ അവിടെ നിൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല. വേഗം പുറത്തേക്കു നടന്നു. കൊണ്ടുവന്ന നൂറിന്റെ നോട്ടു കയ്യിൽ തന്നെ ഇരുന്നു.
അത് കഴിഞ്ഞു ഞാൻ അവിടെ പോയതേയില്ല. ആ വഴി നടന്നാലും മനഃപൂർവം അങ്ങോട്ടേക്ക് കയറാതെയായി. എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ എന്തോ ഒന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന ഒരു തോന്നൽ ബാക്കിയായി.
കഴിഞ്ഞ മാസം നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ ഞാൻ അമ്മാവന്റെ മകന്റെ കൂടെ നടക്കാൻ ഇറങ്ങി. “സമാധി കോവിലിൽ പോകാം,” അവൻ പറഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ഞാൻ പിൻവലിഞ്ഞു. പിന്നെ തോന്നി, ഇതിൽ എന്താണ് ഇത്ര വലിയ കാര്യം, എല്ലാം ദൈവം തന്നെയല്ലേ. ശരി, വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ അവന്റെ കൂടെ പോയി.
നേരം സന്ധ്യയാകുന്നു. വേറെ ആരുമില്ല അമ്പലത്തിൽ. നിലവിളക്കുകളുടെ ചെറിയ വെളിച്ചം മാത്രം. ഓം നമഃശിവായ, ഓം നമഃശിവായ എന്ന് പഴയ ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിൽ നിന്ന് കേൾക്കാം. ധൈര്യം സംഭരിച്ചു ഞാൻ അവിടത്തെ നടരാജ രൂപത്തെ പോയി നോക്കി. വീണ്ടും ഒരു അഴിച്ചുപണി നടന്നിരിക്കുന്നു. കടുത്ത നിറങ്ങൾ എല്ലാം തുടച്ചു മാറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശിവൻ പഴയതു പോലെ. കരിങ്കല്ലിന്റെ പ്രതീതി. കാലം പുറകോട്ടു പോയത് പോലെ.
ആകെ മാറിയത് ഞാനാണ്‌. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആ നടരാജന്റെ നേർക്കുനേരെ നിൽക്കുകയാണ്. ഇത്ര പൊക്കം വേണ്ട എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. കുറച്ചു വളഞ്ഞുനിന്നു. പിന്നെ സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ചു.
തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി ഗർഭഗൃഹത്തിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു വരുന്ന രൂപം വെളുത്ത താടിയുള്ള മെലിഞ്ഞ ഒന്നാണെന്ന്. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ശ്വാസം വിടാതെ നിന്നു.
അല്ല. പുതിയ ആരോ ആണ്. നിരാശ മാറ്റി വെച്ച് ഞാൻ പേഴ്‌സ് തപ്പി.
പോറ്റി എന്റെ കയ്യിൽ പ്രസാദം ഇട്ടു തന്നു; ഇല തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അതിൽ ചെറിയ ഒരു പഴം!
ഞാൻ ആഹ്ലാദത്തോടെ തല ഉയർത്തി നോക്കി.
അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “സുഖം തന്നെ?”

Difficult Questions

Difficult Questions

Two weeks ago, I quit my job. As I went around saying goodbye to the people I had worked with for over 3 years, most of them asked. “Where are you joining next?” It seemed natural in this age of job-hopping and I took pleasure in saying that I wasn’t joining anywhere.

“So what will you do next?” they asked. I said I didn’t know.  Somehow, nobody seemed to find this easy to believe.

Are you planning to start a family, wink-wink?

Tell me really, where are you joining? Why is it a secret?

I’m sure I will see you updating your LinkedIn status in a few weeks!

Are you being let go? Was there anything wrong at work?

Are you going to do something amazing? Like travel the world or save the whales or write a book?

All good ideas, but unfortunately, not one is mine. I quit my job with stars in my eyes and a million questions teeming in my head. What do I want to do with my life? Do I have a calling? What will it take for me to find happiness and fulfillment?

When I walked out of the office fifteen days ago, I felt liberated. Because I had done something simultaneously brave and stupid. While on an upward career trajectory, I had given it all up. My time was suddenly my own and the days seemed to be stretching out ahead of me, brimming with possibilities.

But I also felt something follow me out—the shadow of all those questions. It loomed over me in everything I did in the next few days.

I hummed to myself, chopping away red bell peppers and broccoli and tossing garlic and chilli flakes in olive oil. But just as I lifted a forkful of spaghetti to my mouth, I froze: should I have taken a picture first for Instagram?

I sat at my dining table, my fingers poised over the keyboard, about to write, and suddenly, I remembered all the people who would be reading it and thinking: G’s first piece of writing after she went on her break; would this be her best work yet?

Friends texted, asking what I was up to. Nothing, I started to type, then changed my mind. I wrote in brightly coloured words about long, lazy days with my dogs and the short holiday I had taken. Satisfied, they told me how they envied my freedom, how they wanted to get out of it all themselves and were just summoning up the courage to do it.

My mother called every night, asking me if I was feeling better, whether I had any regrets, and what I had been doing the whole day. Nothing, I told her in my head. And steered the conversation gently to my upcoming trip home and my brother’s wedding preps.

Why did I feel this sense of shame, this fear, in admitting that I was doing nothing? That I was, somehow, wasting precious hours in mindless pursuits and sometimes, none at all? Great things were expected of me. I had to prove through my pictures and my words that I was making the most of this time. That my decision was justified because I was getting equal or more value in return through my experiences.

Once upon a time, I had thought that I would use my break to sign up for belly dancing and driving. Learn to swim and speak Kannada (not necessarily at the same time). Walk around Bangalore, discovering new localities and eateries and unexplored spots. Travel solo across the country.

Instead, what have I done?

Slept and woken up when my body felt ready. Cooked when I felt like and ordered in when I didn’t. Watched entire seasons of The Middle without guilt, until I purged it out of my system. Put on face masks in the middle of the day and forgotten to take them off while caught up in a book. Watched obscure biopics on YouTube. Eaten tubs of ice cream at midnight…

As I write this, I realize for the first time, that I have not been doing nothing. I have been doing everything.  

Everything I really wanted.

There may be no glory in lounging around in one’s pajamas—but there is definitely pleasure. Nothing great about reading and re-reading, except the indescribable joy of finding new worlds. Nothing to post on social media but a stitch in my side from laughing.

Perhaps there will come a day when I feel the urge to take up water colour painting or take the metro to VV Puram’s famous food street, and I will do it.  Until then, I’m just going to enjoy the biggest freedom of them all—doing just what I want to do, without having to prove anything to the world.