Njaan Koodeyude Koodeyalla. Ningalo?

Njaan Koodeyude Koodeyalla. Ningalo?

Am I the only one left underwhelmed (and if I am being brutally honest, thoroughly bored) by Koode, Anjali Menon’s latest?

Because no review I’d read before walking into the theatre prepared me for the slow, mind-numbingly predictable fare that was Koode.

Koode had me excited long before it was released. It had one of my favourite writers (Anjali Menon, of course), some of my favourite actors (Parvathi and Nazriya), a beautiful setting, and the promise of an interesting plot: the relationship between a brother and sister. Yet three hours later, I came out of the theatre sadder and wiser. It doesn’t matter how good the ingredients are or how foolproof the recipe; the dish can still go horribly wrong.

We watched Koode as a group and I must admit that only two of us were utterly disappointed by it. The others were in the “Hmm, not bad” zone. However, we, who discuss every movie we watch down to the last detail long after getting back home, did not speak a word about Koode. We came out unmoved, unchanged, as if we had never watched it. As if it had been written with a finger on water. Slow, unclear, and dissolving into nothingness.

Koode is a movie about relationships, familial responsibilities, and the journey to self-discovery. As the director, Anjali Menon’s biggest win is how she was able to bring out nuances of each of the characters with great economy of style: a flash of expression on someone’s face, an arrested gesture, a clever camera angle, all of it become effective storytelling tools in her hands. I wish she had been able to exercise the same tautness and control in the writing itself.

Because that, to me, is where Koode really fails. The writing is loose, almost lazy in parts.

A great many of Nazriya’s lines are irritatingly preachy, the kind of thing Anjali Menon had steered clear of so assiduously in her previous ventures, and which made them such fine creations. To make things worse, Nazriya’s delivery and expressions were over-the-top in quite a few places and her character sounded more like an overexcited tween than the twenty-year-old she was portraying.

The movie starts off slow and I mean really slow: a good forty minutes is spent in just introducing the main characters and their relationships. This time frame wouldn’t have mattered if what we were watching had been interesting. But all we get is a string of visuals of the (admittedly stunning) Ooty landscape and close-ups of people and places, while a forgettable score drones on in the background.

At one point, Nazriya’s character says “ഞാനും കൂടെ സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഇത് പിന്നെ ആര്ട്ട് സിനിമ ആയിപ്പോകും.” There was a collective chuckle in the theatre and I thought to myself, സത്യം!

The story never really picks up pace but meanders on like a tourist walking aimlessly through the streets of a new city. You keep waiting for a twist, a reckoning, a moment of truth, but sadly, nothing happens. By the second half, even my ten-year-old niece could predict each and every turn the story would take. Some clever fellows in the rows behind us even started calling out the dialogues before the characters could spout them. And they got the gist of the lines right every single time!

Koode has neither the charm and humour of Bangalore Days nor the magical realism of Ustaad Hotel.

The dialogues are not memorable, let alone quote-worthy. And it doesn’t have characters you want to care about: they are all two-dimensional, like the card soldiers of Alice In Wonderland.

Overall, Koode is disappointing fare and I hope Anjali Menon’s next venture is better than this.

 

Advertisements

ചെരുപ്പ്

ഞാൻ ഇന്ന് ചെരുപ്പ് മാറിയിട്ടു.

അമ്പലമുറ്റത്തല്ല അബദ്ധം പറ്റിയത്. ഇവിടെ. നമ്മുടെ വീട്ടിൽ.

നീ കുളിമുറിക്കു പുറത്തു ഇട്ടിട്ടു പോയ ചെരുപ്പിൽ ഒരെണ്ണം ഞാനിട്ടു. മറ്റേ കാലിൽ എന്റെയും. ഞാനും നീയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എന്റെ ശരീരം മറന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്നൊരു ദിവസം മുഴുവൻ ഇതറിയാതെ ഞാൻ നടന്നു.

നീ തിരിച്ചു വരുന്നില്ല എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചില്ല.

“അപ്പോൾ ചെരുപ്പോ?” ആശ്ചര്യത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ഓ, ചെരുപ്പ്!” നീ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു. “അതവിടെ കിടക്കട്ടെ. ഞാൻ വേറെ വാങ്ങിക്കൊള്ളാം.”

നിനക്ക് പുതിയ ചെരുപ്പുകൾ പറ്റുമായിരിക്കും. പക്ഷെ എന്റെ കാൽ ഇനി പഴയ ചെരുപ്പിനെ സ്വീകരിക്കില്ല. ഇനിയുള്ള വഴികളിൽ ഒരു കാലിൽ നിന്നെയും പേറിയാകും എന്റെ യാത്ര.

കാലം

നാട്ടിലെ വീടിനടുത്തു ഒരു ചെറിയ ശിവക്ഷേത്രം ഉണ്ട്. സമാധി കോവിൽ. അഞ്ചാറു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ മുതൽ മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെ ഞാൻ അവിടെ പോകാറുണ്ട്. ആ അമ്പലത്തിന്റെ ഒരു വശത്തായി ഗർഭഗൃഹത്തിന്റെ മതിലിൽ ഒരു നടരാജരൂപം ഉണ്ട്. കോൺക്രീറ്റ് കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ, കരിങ്കല്ലിന്റെ പ്രതീതി തരുന്ന ഒരു സുന്ദരരൂപം.
ഞാൻ നേരെ നിന്നു ഭഗവാനെ തൊഴുമ്പോഴും മനസ്സ് മുഴുവൻ വശത്തിലുള്ള ഈ നടരാജരൂപത്തിൽ ആയിരിക്കും. ആരും കാണാതെ ഞാൻ ആ രൂപത്തിന്റെ മുന്നിൽ പോയിനിൽക്കും. അത് എനിക്ക് മുകളിൽ ആകാശം മുട്ടെ വളർന്നു നിൽക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നും. എത്തിനിന്നു ഞാൻ കുറച്ചു ഭസ്മം നടരാജന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊടും. അത് കണ്ടാൽ ആരെങ്കിലും വഴക്കു പറയുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. ഭഗവാന് നമ്മൾ കുറി തൊട്ടു കൊടുക്കാൻ പാടുണ്ടോ?
സമാധി കോവിലിലെ പോറ്റി മെലിഞ്ഞു ദുർബലനായ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. വെളുവെളുത്ത താടിയും കാറ്റിൽ പറന്ന മുടിയും. അയാളെ കണ്ടിട്ടാകും അപ്പൂപ്പൻ താടിക്കു ആ പേര് വീണതെന്ന് ഞാൻ കരുതി. എപ്പോൾ കണ്ടാലും “സുഖം തന്നെ?” എന്ന് അയാൾ കുശലം അന്വേഷിക്കും. ഉണ്ടിയലിൽ ഇടാൻ ഞാൻ കയ്യിൽ ചില്ലറപൈസ കൊണ്ട് പോയിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷെ അയാളുടെ മെലിഞ്ഞ ശരീരം കാണുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ അത് അയാളുടെ തട്ടത്തിൽ വെക്കും. അപ്പോൾ അയാൾ മെല്ലെ ചിരിച്ചിട്ട് എനിക്ക് ഒരു ചെറിയ പഴമോ റോസാപ്പൂവോ തരും.
മുത്തശ്ശിയുടെ മരണശേഷവും ഞാൻ സമാധികോവിലിൽ പോകുമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിയുടെ കൈ പിടിച്ചു പതുക്കെ നടന്നു കയറുന്നതിനു പകരം, സൈക്കിൾ പുറത്തു ചാരി വെച്ചിട്ടു ഓടി കയറും. കൈയ്യിൽ ചില്ലറപൈസക്ക് പകരം അഞ്ചിന്റെയും പത്തിന്റെയും നോട്ടുകൾ ഉണ്ടാവും. പോറ്റിയുടെ ചിരിയും നെറ്റിയിലെ ഭസ്മകുറിയും മാറിയിരുന്നില്ല. പക്ഷെ വിളക്കിലെ കരിയും ചന്ദനത്തിന്റെ പാടും പുരണ്ട അയാളുടെ ഒറ്റമുണ്ടിന്റെ നിറം പിന്നെയും മങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ കൊണ്ട് പോകുന്ന നോട്ടുകൾ അയാളുടെ തട്ടിലേക്ക് മാത്രം ആയി.
വളർന്നപ്പോൾ ഞാൻ തിരുവനന്തപുരം വിട്ടു വേറെ നഗരങ്ങളിൽ ചെന്ന് ചേക്കേറി. എങ്കിലും നാട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ സമാധി കോവിലിൽ പോകും. ഇപ്പോൾ പേഴ്സിൽ നൂറിന്റെ നോട്ടുകളാണ്. അങ്ങനെ തിരക്കിട്ടു വന്ന ഒരു യാത്രക്കിടയിൽ എനിക്ക് തോന്നി ആ പോറ്റിക്കു നൂറു രൂപ കൊടുക്കണം എന്ന്. ഞാൻ അതും കൊണ്ട് അമ്പലത്തിലേക്ക് കയറി.
നോക്കിയപ്പോൾ പോറ്റി വേറെ ആളാണ്. കറുത്ത് തടിച്ച ഒരു മധ്യവയസ്ക്കൻ. “സുഖം തന്നെ?” എന്ന് എന്നോട് അയാൾ ചോദിച്ചില്ല. പഴയ ആൾ എവിടെ എന്ന് ഞാനും ചോദിച്ചില്ല. അതിനുള്ള ധൈര്യം ഉണ്ടായില്ല.
പോറ്റി അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് പോയതും ഞാൻ വശത്തിലുള്ള ശിവരൂപത്തെ തേടി പോയി. അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ വീണ്ടും ഒരു ഞെട്ടൽ. നടരാജന് പലനിറത്തിലുള്ള ഒരു മേക്ഓവർ ആരോ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ചുവപ്പും പച്ചയും നീലയും വയലറ്റും അങ്ങനെ എല്ലാ നിറങ്ങളും വാരിത്തേച്ചിട്ടുണ്ട്.
പിന്നെ അവിടെ നിൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല. വേഗം പുറത്തേക്കു നടന്നു. കൊണ്ടുവന്ന നൂറിന്റെ നോട്ടു കയ്യിൽ തന്നെ ഇരുന്നു.
അത് കഴിഞ്ഞു ഞാൻ അവിടെ പോയതേയില്ല. ആ വഴി നടന്നാലും മനഃപൂർവം അങ്ങോട്ടേക്ക് കയറാതെയായി. എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ എന്തോ ഒന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന ഒരു തോന്നൽ ബാക്കിയായി.
കഴിഞ്ഞ മാസം നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ ഞാൻ അമ്മാവന്റെ മകന്റെ കൂടെ നടക്കാൻ ഇറങ്ങി. “സമാധി കോവിലിൽ പോകാം,” അവൻ പറഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ഞാൻ പിൻവലിഞ്ഞു. പിന്നെ തോന്നി, ഇതിൽ എന്താണ് ഇത്ര വലിയ കാര്യം, എല്ലാം ദൈവം തന്നെയല്ലേ. ശരി, വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ അവന്റെ കൂടെ പോയി.
നേരം സന്ധ്യയാകുന്നു. വേറെ ആരുമില്ല അമ്പലത്തിൽ. നിലവിളക്കുകളുടെ ചെറിയ വെളിച്ചം മാത്രം. ഓം നമഃശിവായ, ഓം നമഃശിവായ എന്ന് പഴയ ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിൽ നിന്ന് കേൾക്കാം. ധൈര്യം സംഭരിച്ചു ഞാൻ അവിടത്തെ നടരാജ രൂപത്തെ പോയി നോക്കി. വീണ്ടും ഒരു അഴിച്ചുപണി നടന്നിരിക്കുന്നു. കടുത്ത നിറങ്ങൾ എല്ലാം തുടച്ചു മാറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശിവൻ പഴയതു പോലെ. കരിങ്കല്ലിന്റെ പ്രതീതി. കാലം പുറകോട്ടു പോയത് പോലെ.
ആകെ മാറിയത് ഞാനാണ്‌. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആ നടരാജന്റെ നേർക്കുനേരെ നിൽക്കുകയാണ്. ഇത്ര പൊക്കം വേണ്ട എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. കുറച്ചു വളഞ്ഞുനിന്നു. പിന്നെ സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ചു.
തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി ഗർഭഗൃഹത്തിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു വരുന്ന രൂപം വെളുത്ത താടിയുള്ള മെലിഞ്ഞ ഒന്നാണെന്ന്. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ശ്വാസം വിടാതെ നിന്നു.
അല്ല. പുതിയ ആരോ ആണ്. നിരാശ മാറ്റി വെച്ച് ഞാൻ പേഴ്‌സ് തപ്പി.
പോറ്റി എന്റെ കയ്യിൽ പ്രസാദം ഇട്ടു തന്നു; ഇല തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അതിൽ ചെറിയ ഒരു പഴം!
ഞാൻ ആഹ്ലാദത്തോടെ തല ഉയർത്തി നോക്കി.
അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “സുഖം തന്നെ?”

അവശേഷം

അവശേഷം

രാത്രി മുഴുവൻ മഴ പെയ്തു. അത് കേട്ട് ഞാൻ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു. ജനവാതിലിലൂടെ ചന്ദ്രനെ കാണാം. ഒരു നിഴൽചിത്രം പോലെ മുറ്റത്തു നിന്ന മരത്തിന്റെ രൂപവും. അതിന്റെ ഇലകൾ കാറ്റിലാടി. അവയ്ക്കിടയിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ മുത്തുമാല പോലെ പെയ്തിറങ്ങി.

“കാർത്തിക്…” ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“ങ്ങും”
“ദാ, മഴ പെയ്‌യുന്നു…”
അവൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ എഴുന്നുനിന്ന രോമങ്ങൾ തിളങ്ങി. ഞാൻ മുഖമുരസ്സവേ, അവ മോഹം കൊണ്ട് വിറച്ചു. മുറിയിൽ കുളിരു നിറഞ്ഞു. അവന്റെ നിശ്വ്വാസം കാറ്റിന്റെ അലർച്ചയായി എന്റെ കാതുകളെ തുളച്ചിറങ്ങി.
*

ഞാൻ ഉറക്കം ഉണരുമ്ബോൾ പുലർച്ചയായിട്ടില്ല. ആകാശത്തിലപ്പോഴും നീലവെളിച്ചം. കൈകാലുകൾ നീട്ടുമ്പോൾ സുഖമുള്ള വേദന. അവന്റെ താടിരോമം കോറിയ നീറ്റലിന്റെ വരകളിലൂടെ ആഹ്ലാദം സിരകളിൽ ഊറിയിറങ്ങി.

കട്ടിലിലിരുന്നു കാർത്തിക് ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഇടുകയാണ്. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
“Hi ” അവൻ പറഞ്ഞു. “I was trying to not wake you.”
“നീ പോകുകയാണോ?” രാത്രിയിൽ കംബിളി പോലെ തോന്നിയ തണുപ്പ് ഒരു ഇരുമ്ബുറയുടെ ഭാരത്തോടെ എന്റെ തോളുകളിലിരുന്നു.
“Yeah, എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് വിദ്യയേയും ഋഷിയെയും pick ചെയ്യണം.”
“എത്ര മണിക്കാണ് ഫ്ലൈറ്റ്?”
“എട്ടു മണിക്ക്.” അവൻ സോക്‌സും ഷൂസുമിട്ട്, ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗും കൈയിലെടുത്തു. ഞാൻ നൈറ്റ്ഡ്രസ്സ് ഇട്ട് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു, “വേണ്ട, go back to sleep. ഒരു രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല – പക്ഷെ ഞാൻ വിളിക്കാം. I love you.”

പുറത്തു മഴ തോർന്നിരിക്കുന്നു. മണ്ണിൽ അവിടവിടെയായി കെട്ടി കിടക്കുന്ന വെള്ളത്തിൽ എങ്ങു നിന്നോ പറന്നു വന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളും കടലാസു കഷണങ്ങളും പൊന്തിക്കിടന്നു.
“Love you too.” അടഞ്ഞ വാതിൽ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

7 Unforgettable Female Characters from Malayalam Cinema (1980 – present)

7 Unforgettable Female Characters from Malayalam Cinema (1980 – present)

This is a list I have been struggling to put together for months now, constantly adding and removing names, wondering whether the actress did justice to the role, whether the role gave the actress enough scope, and whether anyone looking at this list would call it a curation of cliched choices.

That is exactly what I do not want this list to be, wich is why I have tried really hard to omit the obvious names. Hence, Ganga from Manichitrathazhu, Maya Vinodini from Ente Suryaputhrikku, Ammukutty from Aalkoottathil thaniye, and Kuttyedathi are missing even though they certainly deserve to belong. (Here‘s another list I found that has some of the most popular names).

Kanchana [Thalayanamanthram]

Writer: Sreenivasan

Played by the indomitable Urvashi, this is one of my all-time favourite characters. A little manipulative, a little naive, greedy for life’s little luxuries, yet unthinking of the price she would have to pay for it all… Haven’t we all encountered a Kanchana, or at least a version of her, somewhere in life?

To me, the song Mayaponmane perfectly brings out her delightful, thoughtfully sketched character.

 

Pooja [Om Shanti Oshana]

Writers: Midhun Manuel Thomas & Jude Anthany Joseph

The bubbly, yet vulnerable Pooja is a character that must surely have been written with Nazriya in mind, and indeed, she pulls off this role with ease and elan.

What I love most about Pooja is the fact that she has spunk. She decides what she wants and goes all out to get it. She has opinions and no qualms about voicing them. She is unpretentious and funny. Moreover, she is not slotted into a category or oversexed into a tomboy or worse, a girly girl.

Her exchanges with her dad, played by Renji Panicker who seems to have discovered the actor in him fairly late in life, are hilarious. This song tells you quite a lot about her.

 

Gayatri [Artist]

Writer: Shyamaprasad, based on a character written by Paritosh Uttam in his novel Dreams in Prussian Blue

This name came to me fairly late during the making of this list and I was surprised myself that it did. But here it is, and after much deliberation, I believe Gayatri deserves to be here.

This movie makes you wonder: what would you do for love? Not the heroics and histrionics that accompany the battle to win social acceptance for a relationship, but the rags of love that you need to pull together to face each day after you embark on such a relationship.

Gayatri is a a girl who walks out of her ordinary life allured by the vivid, colourful possibilities of a life with her artist lover Micheal. But she has no idea what is about to hit her and eventually succumbs to the relentless demands of everyday existence. Ironically, the very thing that she tried to escape from. .

 

Kalpana [Arike]

Writer: Shyamaprasad, based on a short story by Sunil Gangopadhyay

Kalpana’s is an elusive character – you can never put a finger on what she is really thinking. While she is in a relationship with Shantanu, when she fights her family for his acceptance, when she is in the car with Sanjay and they spiral towards that accident, when she inexplicably changes her mind about Shantanu afterwards…all that time and you keep wondering who Kalpana really is and whether she is capable of truly loving anyone.

The movie reminds me of the mythological story of Ganga and Shantanu. Ganga torments Shantanu with her beauty and her promises and her utter refusal to answer any questions about herself or her actions. She is a celestial, a woman of mystery, who leaves him bewitched and bewildered until the very end.

Samvrutha Sunil is a truly beautiful and talented woman who got very few good roles: I am glad that she got this one before she took a break.

 

Sethulakshmi [5 Sundarikal]

Writers: Shyam, Pushkar and Muneer Ali, based on a story by M. Mukundan

This short film is the most haunting one I’ve ever seen, so much so that I feel quite unable to watch it again, afraid of the emotions that it will let loose. All credit goes to little Anikha who brought Sethulakshmi alive on screen. For a child of her age to even grasp the turmoil that the character is going through is a big deal. But Anikha takes the performance to another level with her micro-expressions, like the quivering of a lip or the hunted look in her eyes.

This uber-talented artist transformed what could have been a mundane, crudely tragic story into something stunning that leaves you  speechless, throat choked up, hand springing to your mouth. I am sure we can look forward to many great things from Baby Anikha.

 

Meera in Mannar Mathayi Speaking

Writers: Siddhique-Lal

I am pretty sure this is one name nobody would have expected to find here. Not surprising, given that the Meera I am talking about is a role played by Geetha Vijayan and lasts barely a few minutes. (In case you’re confused, Vani Viswanath’s character was called Diana and she is merely pretending to be Meera). After her debut in In Harihar Nagar, Geetha Vijayan has sadly been relegated to vampish roles. This is one of the few that she has performed brilliantly and which went unnoticed.

‘Timid rabbit’ is a phrase that is bandied about by romance novelists, but in this one scene, she brings to life a woman paralyzed with fear and with the drugs she has been injected with, staring a horrendous death in the face, yet unable to take one step to save her life. The piteous expression on her face as she takes doddering steps towards the door while Diana screams at her to move, move, to escape, will never fade from my mind.

Watch from 1:40:57 to 1:42:20 here.

 

Ammini [Aranyakam]

Writer: MT Vasudevan Nair

 

I had to Google to find out who the creator of Ammini was and am certainly not surprised that it is MT. Ammini is a dream child, the girl the teenage version of myself most resembled, the ‘vattu pennu’ that my father was afraid I would become. She wanders through the forest, wide-eyed, a thousand stories and fantasies flitting about in her mind, choosing her own company over others’ and eventually succumbing to the allure of an adventure, a mystery. She is a romantic, admiring without understanding, rebellious, yet in the end, defeated, left bereft.

 

 

The Agony and the Ecstasy

The Agony and the Ecstasy

Search for ‘Innale mayangumbol’ on Google, and this is the first result that comes up. The song from the movie Anueshichu Kandethiyilla in the golden voice of Yesudas. It has 238,790 views as of today and 462 Likes. Certainly well-deserved, and I would have given it a thumbs up too if I hadn’t come across this by accident: the original song sung by the music director himself, MS Baburaj.

This little-known video has a grand total of 484 views and 3 Likes. But it has been haunting me since the day I heard it first.

The story of MS Baburaj has always fascinated me. His rise from an orphan singer in trains to a musical stalwart, his colourful personality, the music that flowed down the streets of Kozhikode, the days as a wedding singer to eke out a living, the friend circles that he chaired initially and which eventually spurned him…for anyone interested, you can piece together his story from here and here.

I have loved his songs for as long as I can remember, but hearing him in his own voice left me speechless. His voice is not golden or flawless. It is crude and unfettered. It is like honey with grains of sand in it. There is sweetness and gentleness, but there’s also a roughness that leaves scratches on your heart.

In this song, when he sings “Omane, neeyente arikil vannu…“, when he says omane, I become his beloved. I hear the man behind the words in the way he pronounces certain words, in the way he lets the naked emotion show as he sings… MS Baburaj has put his soul into every song he’s ever composed – I think that is what is making the difference. When he sings, you hear his pain and his love and his want.

Each time I listen to his voice, I am left drenched and shaken. Compared to this, the sheer perfection of Yesudas’ voice is too much for me.

Just this once, I tell myself, I want something less than perfect.

The scent of loss

  1. Will you not tell me your pain?

An empty hall. My stroke-stricken grandmother sleeping in the other room, with her home nurse dozing by her bedside. Neelu had come home crying, limping, her leg bandaged from knee to ankle. She’d had a bad fall, and my uncle and aunt had dropped her off here for a while. I didn’t know what to do to cheer her up. So, I sang this song instead, accompanied by a ridiculous dance routine.

“Manikyaveenayumayen manassinte thamara poovilunarnnavale, paadukille, veena meettukille, ninte vedana ennodu chollukille?”

You who took form in the lotus of my heart with your magical veena, will you not sing? Will you not play the veena? Will you not tell me your pain?

Dressed in nothing but a petticoat and with my hair standing on end, I would have presented an absurd little figure. She sat on the window seat, laughing so hard that tears rolled down her cheeks. Every time I sang “Will you not tell me your pain?”, she would take swipes at me from her seat, shouting “Yes, come here, I will tell you!” and I would dance out of her reach…

I can still hear the laughter.

2. Daisy

“Ormathan vaasantha nandana thoppil…”

In the garden of memory, only one flower remains.

It was Achan’s cassette. He used to play these songs on Sunday mornings on our old, fat two-in-one that sat on the bench in the terrace outside our bedroom, while he shaved, and Amma oiled our hair.  Daisy sounded like a happy song to me. I used to sing along, shouting “Daisy… Daisy…” along with the chorus.

Years later, Amma, Nandu and I lay in the dark, night after night, listening to this cassette. Somewhere along the way, I stopped wondering who Daisy was and listened to the lyrics instead. It was a song of love and loss. Funny how I’d never noticed.

To this day, I cannot listen to the happiest song in Daisy without feeling disturbed.

3. The fragrance of memory

“Ormakalkkendu sugandham… en atmavin nashta sugandham…”

Oh, the fragrance of memory! The scent of my soul’s loss!

Something was choking up my nose and throat, pricking my eyes, threatening to spill out. Thankfully, I was squatting on the floor with my back turned away from everyone. I stared blindly at the screen, scenes flashing through my head. I wanted to whimper, but I didn’t. I just sat unmoving, my hands clenching my knees…

And then abruptly, the song changed. The jingle of an advertisement for soap or biscuits came on. When I eventually turned around, I saw Amma disappear behind her paper, her cheeks wet too.

4. Gold, not mud

“Chandrakantham kondu naalu kettu, athil chandanappadiyulla ponnoonjal!”

A naalukettu (house) built of moonbeams, in it a swing of gold with a sandalwood seat…

I was sitting on the Hero Honda, in front of Achan, a trophy clutched in my hand. We were returning triumphantly from a painting competition conducted by Nirmithi Kendra. I had won the third prize.

As a filler during the prize distribution ceremony, they had played this song and it was stuck in Achan’s head. On the way back home, he kept humming it.

“Chandrakantham kondu naalu kettu, athil chandanappadiyulla mannoonjal!”

I interrupted him, laughing, “Acha, mannoonjal alla, ponnoonjal!” (The swing is made of gold, not mud) He shrugged it off, smiling.

Nearly fifteen years later, SR and I were listening to this song. And as SR hummed “mannoonjal” instead of “ponnoonjal”, I burst into tears.