Afternoon

Afternoon

I look at my dog sleeping

Sideways on the couch.

His golden belly gently rising.

His paws stretched, sticking out over the side.

His tail tucked under his legs,

His little ears folded back.

 

He whimpers, his paws tremble.

Puppy dreams, I think fondly,

Though he turned three many months ago.

I sit and watch him.

My laptop slack, forgotten.

And suddenly, I can smell bread baking.

A rich, warm, glorious smell

That wafts through the house.

 

Who’s baking on a Monday afternoon, I wonder.

 

I open the door and check outside,

but the other flats lie silent.

The corridor is cold and silent

And smells of cheap phenyl.

 

It is in my house, the smell of bread.

It cannot be otherwise.

Heady, rich, impossible to ignore.

My heart is filled with it.

 

I move from room to room, my dog at my heels.

I sniff the air, my head raised.

He cocks his head. He is puzzled.

What is the human looking for?

 

My windows are latched shut.

The balcony closed.

It is a cold, gloomy day with a nip in the air.

Defeated, I return to my seat.

My dog totters after and curls up at my feet.

 

A few minutes later, the clouds shift.

A stray sunbeam comes in.

His brown fur blazes golden.

And I sit, transfixed.

He yawns, his tongue lolls pink.

He scratches an ear. He licks a paw.

And turns melting brown eyes to me.

“Yes, human?” they seem to ask,

“Do you smell the mysterious smell again?”

 

I bend forward and bury my face in his back.

And it is there again.

That thick, golden, wholesome scent

Choking my heart.

Stinging my eyes.

Almost too rich to bear.

 

Advertisements

‘A certain weariness’ by Pablo Neruda

“I don’t want to be tired alone,

I want you to grow tired along with me.”

I stumbled upon Neruda’s poem ‘A certain weariness’ and caught my breath when I read these opening lines. I read the poem over and over and wanted desperately to do something. Write. Awaken my sleeping husband and read it to him. Run out onto the road and stop people, shake the poem in their faces and ask, “Have you read this? Isn’t it beautiful? Isn’t it the truth we’ve known all along?”

Instead, I did this. Attempted to translate the words and their meanings into Malayalam, my other tongue. Even in my amateur hands, they sound just as beautiful.

ഒരുതരം മടുപ്പ്.

എനിക്ക് ഏകനായി മടുക്കേണ്ട.
നീയും എന്നോടൊപ്പം മടുക്കൂ.
എങ്ങനെ തോന്നാതിരിക്കും മടുപ്പ്?
നഗരങ്ങളെ ശിശിരത്തിൽ വന്നു മൂടുന്ന ഈ ചാരപ്പൊടിയോട്.
മുഴുവനായി എരിയാത്തത്.
കുപ്പായങ്ങളിൽ വന്നടിയുന്നത്.
പതിയെ പതിയെ ഹൃദയത്തെ പൊതിയുന്നത്.
എനിക്ക് മടുപ്പാണ്.
നിർദ്ദയമായ കടലിനെ. നിഗൂഢമായ ഭൂമിയെ.
മടുപ്പാണ് എനിക്ക് കോഴിയെ.
നമുക്കറിയില്ല അവ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത് എന്ന്.
ഉണങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ അവ നമ്മെ നോക്കുന്നു,
ആരുമല്ലാത്തവർ ആണെന്ന പോലെ.
ഞാൻ നിന്നെ ക്ഷണിക്കുന്നു.
ഒരു പ്രാവശ്യം ഈ മടുപ്പ് അനുഭവിക്കാൻ.
രുചിയില്ലാത്ത മദ്യത്തോട്. നിലവാരമുള്ള വിദ്യാഭ്യാസത്തോട്.
ഫ്രാൻസിലേക്ക് പോവാൻ സാധിക്കാത്തതിനോട്.
ആഴ്ചയിലെ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസങ്ങളോട്.
അവയ്ക്കെന്നും ഒരേ പേരാണ്, തീൻ മേശയിലെ വിഭവങ്ങളെ പോലെ.
മടുപ്പ് – രാവിലെ ഉണരുന്നതിനോട്. (അല്ലെങ്കിലും അതെന്തിന് വേണ്ടി?)
മടുപ്പ് – ശ്രേയസ്സില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നതിനോട്.
ഒടുവിലിപ്പോൾ നമുക്ക് സത്യം പറയാം –
ഈച്ചയെയോ ഒട്ടകത്തെയോ പോലെയുള്ള
ഈ നാളുകൾ നാം ഒരിക്കലും ആസ്വദിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന്.
ചില സ്മാരകങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
മഹാന്മാർക്ക് വേണ്ടി പണിതുയർത്തിയത്.
വ്യവസായ കഴുതകൾക്കു വേണ്ടി പണിതുയർത്തിയത്.
അതാ അവർ അവിടെ, നിശ്ചലരായി, കയ്യിൽ വാളുമേന്തി,
മ്ലാനമുഖമുള്ള കുതിരകൾക്കു മുകളിൽ ഇരിക്കുന്നു.
മടുത്തൂ എനിക്കീ ശില്പങ്ങൾ.
മതി, കല്ലുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതെല്ലാം.
ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഇവയെക്കൊണ്ട് നിറച്ചാൽ
ഇവിടെ ജീവനുള്ളവർ എന്തു ചെയ്യും?
ഓർക്കുന്നത് എനിക്ക് മടുത്തു.
പിറന്നു വീണ മനുഷ്യർ, അവർ ശ്വസിക്കട്ടെ
നറുപുഷ്പങ്ങളും, പുതുമണ്ണും, ചുടുതീയും.
മറ്റുള്ളവർ ശ്വസിക്കുന്നത് അവർക്ക് വേണ്ട.
ഈ നവജാതരെ വെറുതെ വിടൂ!
ഇവർക്ക് ജീവിക്കാൻ ഇടം നൽകൂ.
നിങ്ങൾ ഇവർക്കുവേണ്ടി ചിന്തിക്കേണ്ട.
അതെ പുസ്തകങ്ങൾ ഇവരെ കേൾപ്പിക്കേണ്ട.
ഇവർ പുതിയ പുലരികൾ തേടട്ടെ.
ഇവരുടെ ചുംബനങ്ങൾക്കു പേരുകൾ തനിയെ തിരയട്ടെ…
മടുപ്പ്. ഇത് നീ എന്നോടൊപ്പം അനുഭവിക്കൂ.
മടുപ്പ്: നന്നായി ചെയ്തു തീർത്ത പ്രവർത്തികളോട്.
നമ്മളെ ജീർണിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളോട്.
ഇനിയങ്ങോട്ട് നമ്മളെ കാത്തുനിൽക്കുന്നതിനോട്.
മറ്റുള്ളവരെ മടുപ്പിക്കാൻ.
മടുക്കാം നമുക്ക് കൊല്ലുന്നതിനെ.
മരിക്കാൻ തയാറാകാത്തതിനെ.
I have taken certain liberties with the text. My source for this was itself an English translation of the original Spanish poem, which you can read here.

The View From My Window

The View From My Window

An ant crawling up the glass.

The dull grey expanse of sky. No clouds in sight.

The tops of buildings, half-constructed.

A patch of green, rich, tempting, like velvet.

Cars gliding in, cars gliding out.

And huddles of smokers, restless on their feet,

their figures slightly bent, pulled forward by intent.

Even the cars seem sure, so full of purpose,

that I feel life is passing me by,

as I sit here, behind a piece of glass.

But I am mesmerized by the view outside my window.

Hypnotized, like one is by fish tanks and terrariums.

I go back to the pretend games of old.

Turn into a microbiologist, watching fascinated,

a petri dish teeming with life.

At that moment, I am detached from what I see.

I could be an alien instead, so great is my wonder.

Or a boy of twelve in a darkened theater,

staring at a bright, flickering scene.

Or an idler at an exhibition, passing time,

staring at the frames, seeing, yet unseeing.

Knowing inside that it all means something.

But not seeing it, growing uneasy.

My phone rings, my table vibrates.

I feel relief, like a river rushing through my veins.

“Hello?” I say, already loving the caller.

My gaze dragged back to the dark indoors.

My attention my own again.

May

May
I cannot tell you how it was;
But this I know: it came to pass
Upon a bright and breezy day
When May was young; ah, pleasant May!
As yet the poppies were not born
Between the blades of tender corn;
The last eggs had not hatched as yet,
Nor any bird forgone its mate.
I cannot tell you what it was;
But this I know: it did but pass.
It passed away with sunny May,
With all sweet things it passed away,
And left me old, and cold, and grey.
: Christina Rossetti (1830-1894)
Christina Rossetti is one poet whose works I love without exception –I can’t say the same for Keats or Shelley or Browning. Her poetry is temperamental but still, beautifully poignant. The simplest, most unadorned phrases make so much meaning. Like Sylvia Plath said about her tulips, Rossetti’s words are like little hooks that catch onto mind and don’t let go.
I read “May” for the first time today and the variety of emotions she has managed to express through these two stanzas amazes me. There is love and loss… joy and sorrow.. fleeting nostalgia and bitter beauty… It has always amazed me that a human being can feel so much –such a myriad of emotions –to be able to put pen to paper and re-create them for others to share is truly art beyond measure.