അവശേഷം

അവശേഷം

രാത്രി മുഴുവൻ മഴ പെയ്തു. അത് കേട്ട് ഞാൻ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു. ജനവാതിലിലൂടെ ചന്ദ്രനെ കാണാം. ഒരു നിഴൽചിത്രം പോലെ മുറ്റത്തു നിന്ന മരത്തിന്റെ രൂപവും. അതിന്റെ ഇലകൾ കാറ്റിലാടി. അവയ്ക്കിടയിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ മുത്തുമാല പോലെ പെയ്തിറങ്ങി.

“കാർത്തിക്…” ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“ങ്ങും”
“ദാ, മഴ പെയ്‌യുന്നു…”
അവൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ എഴുന്നുനിന്ന രോമങ്ങൾ തിളങ്ങി. ഞാൻ മുഖമുരസ്സവേ, അവ മോഹം കൊണ്ട് വിറച്ചു. മുറിയിൽ കുളിരു നിറഞ്ഞു. അവന്റെ നിശ്വ്വാസം കാറ്റിന്റെ അലർച്ചയായി എന്റെ കാതുകളെ തുളച്ചിറങ്ങി.
*

ഞാൻ ഉറക്കം ഉണരുമ്ബോൾ പുലർച്ചയായിട്ടില്ല. ആകാശത്തിലപ്പോഴും നീലവെളിച്ചം. കൈകാലുകൾ നീട്ടുമ്പോൾ സുഖമുള്ള വേദന. അവന്റെ താടിരോമം കോറിയ നീറ്റലിന്റെ വരകളിലൂടെ ആഹ്ലാദം സിരകളിൽ ഊറിയിറങ്ങി.

കട്ടിലിലിരുന്നു കാർത്തിക് ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഇടുകയാണ്. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
“Hi ” അവൻ പറഞ്ഞു. “I was trying to not wake you.”
“നീ പോകുകയാണോ?” രാത്രിയിൽ കംബിളി പോലെ തോന്നിയ തണുപ്പ് ഒരു ഇരുമ്ബുറയുടെ ഭാരത്തോടെ എന്റെ തോളുകളിലിരുന്നു.
“Yeah, എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് വിദ്യയേയും ഋഷിയെയും pick ചെയ്യണം.”
“എത്ര മണിക്കാണ് ഫ്ലൈറ്റ്?”
“എട്ടു മണിക്ക്.” അവൻ സോക്‌സും ഷൂസുമിട്ട്, ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗും കൈയിലെടുത്തു. ഞാൻ നൈറ്റ്ഡ്രസ്സ് ഇട്ട് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു, “വേണ്ട, go back to sleep. ഒരു രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല – പക്ഷെ ഞാൻ വിളിക്കാം. I love you.”

പുറത്തു മഴ തോർന്നിരിക്കുന്നു. മണ്ണിൽ അവിടവിടെയായി കെട്ടി കിടക്കുന്ന വെള്ളത്തിൽ എങ്ങു നിന്നോ പറന്നു വന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളും കടലാസു കഷണങ്ങളും പൊന്തിക്കിടന്നു.
“Love you too.” അടഞ്ഞ വാതിൽ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

Becoming A Better Writer

I rather fancy myself as a writer. I tell people unhesitatingly that writing is the one thing I do well. In fact, I write for my living.

So, it was a real shock to discover that recently, my writing has begun to bore me.

When I read what I have written in the last few months, be it blog posts here or writing done at work, I get a feeling of monotony. All my works seem to share a dull sort of sameness. I can almost predict how each piece will begin, flow, and conclude.

This scares me. This prospect of becoming bad at something I was good at. I simply cannot afford to lose this one thing that I am sure of about myself.

So, I am making some fundamental changes in my habits, which, I believe, will make a significant difference to the quality of my writing. Or at least, to how I feel about it.

1. Reading Right

These days, all I’ve been reading are light-hearted novels that don’t offer much by way of cerebral food. My excuse to myself each time I picked up such a book from the library has been that I am mentally exhausted and just want an easy read.

Last week, on the way back from the library, SR asked me, “Do any of the books you read influence your writing?”

And for the life of me, I couldn’t even remember the names or plots of the last 15 odd books I had read!

Going ahead, I have decided that at least one of the books I pick up each week will be by an author or of a genre that I have not tried before. Some of the books/authors that I want to read are:

  1. The Elephant Vanishes – Haruki Murakami
  2. Atonement & The Comfort of Strangers – Ian McEwan
  3. A House for Mr. Biswas – VS Naipaul
  4. The Lowland – Jhumpa Lahiri
  5. Till Death Do Us Part – Mahaswetha Devi
  6. No Full Stops In India – Mark Tully
  7. Take A Girl Like You – Kingsley Amis
  8. An Accidental Man – Iris Murdoch
  9. Quartet in Autumn – Barbara Pym

2. Involved Reading

From being a detail-oriented editor who was very engaged with every book I read, I have now become a very lazy reader. I am no longer as involved with the characters in the books I read, nor do I spend time thinking about what I have read or observed.

Even the worst of books teach you something-what not to do, if nothing else. By not learning from the scores of books I have read in the past months, I have let a lot of learning slip through my fingers.

Going ahead, this is one thing I am certainly going to change. I will review every book I read on Goodreads, so that my insights are recorded, and may perhaps even help someone else make a decision about a book.

3. Writing More

Often during the day, on my way to work, or while watching TV, or playing with B & B, ideas strike me. I tell myself, “Now, there’s a good topic to blog about!” and then promptly forget about it.

When I see bloggers I follow take up challenges of writing every day, I always think that you should not force yourself to write. That the urge to write and the words must flow on their own.

I now realize that by not compelling myself to write, I have ended up not writing at all. Soon, months and years will pass, and I will regret these wasted days then.

I still don’t believe in setting myself a target number of posts to write. But I have made up my mind that every time I have a thought or a good idea for a blog post, I will not let it slip. I will write about it, even if it’s just a paragraph.