Lost and found

Lost and found

I exploded.

And floated away into cerulean skies.

I ran after the dark flecks,

like a child chasing a runaway kite.

Until I remembered what she’d said—

that I was iron. I must fight.


I found a magnet with a burning core.

And my pieces came floating back.

Slowly, buffeted by the wind.

And settled with sorrowful sighs

somewhere around my middle.


But some were lost forever.

Caught on the underside of leaves.

And in the gnarled barks of trees.

On the fleecy backs of grazing goats,

And washed away in creeks.


The surprise is I do not feel maimed.

I’m at peace with my unwholeness.


When I miss me, I walk out into the fields.

And turn my face upwards,

Or crouch down on my knees.

The part of me that’s free

Swoops down joyfully.

And the part of me trapped inside

Flaps about listlessly.





I look at my dog sleeping

Sideways on the couch.

His golden belly gently rising.

His paws stretched, sticking out over the side.

His tail tucked under his legs,

His little ears folded back.


He whimpers, his paws tremble.

Puppy dreams, I think fondly,

Though he turned three many months ago.

I sit and watch him.

My laptop slack, forgotten.

And suddenly, I can smell bread baking.

A rich, warm, glorious smell

That wafts through the house.


Who’s baking on a Monday afternoon, I wonder.


I open the door and check outside,

but the other flats lie silent.

The corridor is cold and silent

And smells of cheap phenyl.


It is in my house, the smell of bread.

It cannot be otherwise.

Heady, rich, impossible to ignore.

My heart is filled with it.


I move from room to room, my dog at my heels.

I sniff the air, my head raised.

He cocks his head. He is puzzled.

What is the human looking for?


My windows are latched shut.

The balcony closed.

It is a cold, gloomy day with a nip in the air.

Defeated, I return to my seat.

My dog totters after and curls up at my feet.


A few minutes later, the clouds shift.

A stray sunbeam comes in.

His brown fur blazes golden.

And I sit, transfixed.

He yawns, his tongue lolls pink.

He scratches an ear. He licks a paw.

And turns melting brown eyes to me.

“Yes, human?” they seem to ask,

“Do you smell the mysterious smell again?”


I bend forward and bury my face in his back.

And it is there again.

That thick, golden, wholesome scent

Choking my heart.

Stinging my eyes.

Almost too rich to bear.


‘A certain weariness’ by Pablo Neruda

“I don’t want to be tired alone,

I want you to grow tired along with me.”

I stumbled upon Neruda’s poem ‘A certain weariness’ and caught my breath when I read these opening lines. I read the poem over and over and wanted desperately to do something. Write. Awaken my sleeping husband and read it to him. Run out onto the road and stop people, shake the poem in their faces and ask, “Have you read this? Isn’t it beautiful? Isn’t it the truth we’ve known all along?”

Instead, I did this. Attempted to translate the words and their meanings into Malayalam, my other tongue. Even in my amateur hands, they sound just as beautiful.

ഒരുതരം മടുപ്പ്.

എനിക്ക് ഏകനായി മടുക്കേണ്ട.
നീയും എന്നോടൊപ്പം മടുക്കൂ.
എങ്ങനെ തോന്നാതിരിക്കും മടുപ്പ്?
നഗരങ്ങളെ ശിശിരത്തിൽ വന്നു മൂടുന്ന ഈ ചാരപ്പൊടിയോട്.
മുഴുവനായി എരിയാത്തത്.
കുപ്പായങ്ങളിൽ വന്നടിയുന്നത്.
പതിയെ പതിയെ ഹൃദയത്തെ പൊതിയുന്നത്.
എനിക്ക് മടുപ്പാണ്.
നിർദ്ദയമായ കടലിനെ. നിഗൂഢമായ ഭൂമിയെ.
മടുപ്പാണ് എനിക്ക് കോഴിയെ.
നമുക്കറിയില്ല അവ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത് എന്ന്.
ഉണങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ അവ നമ്മെ നോക്കുന്നു,
ആരുമല്ലാത്തവർ ആണെന്ന പോലെ.
ഞാൻ നിന്നെ ക്ഷണിക്കുന്നു.
ഒരു പ്രാവശ്യം ഈ മടുപ്പ് അനുഭവിക്കാൻ.
രുചിയില്ലാത്ത മദ്യത്തോട്. നിലവാരമുള്ള വിദ്യാഭ്യാസത്തോട്.
ഫ്രാൻസിലേക്ക് പോവാൻ സാധിക്കാത്തതിനോട്.
ആഴ്ചയിലെ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസങ്ങളോട്.
അവയ്ക്കെന്നും ഒരേ പേരാണ്, തീൻ മേശയിലെ വിഭവങ്ങളെ പോലെ.
മടുപ്പ് – രാവിലെ ഉണരുന്നതിനോട്. (അല്ലെങ്കിലും അതെന്തിന് വേണ്ടി?)
മടുപ്പ് – ശ്രേയസ്സില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നതിനോട്.
ഒടുവിലിപ്പോൾ നമുക്ക് സത്യം പറയാം –
ഈച്ചയെയോ ഒട്ടകത്തെയോ പോലെയുള്ള
ഈ നാളുകൾ നാം ഒരിക്കലും ആസ്വദിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന്.
ചില സ്മാരകങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
മഹാന്മാർക്ക് വേണ്ടി പണിതുയർത്തിയത്.
വ്യവസായ കഴുതകൾക്കു വേണ്ടി പണിതുയർത്തിയത്.
അതാ അവർ അവിടെ, നിശ്ചലരായി, കയ്യിൽ വാളുമേന്തി,
മ്ലാനമുഖമുള്ള കുതിരകൾക്കു മുകളിൽ ഇരിക്കുന്നു.
മടുത്തൂ എനിക്കീ ശില്പങ്ങൾ.
മതി, കല്ലുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതെല്ലാം.
ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഇവയെക്കൊണ്ട് നിറച്ചാൽ
ഇവിടെ ജീവനുള്ളവർ എന്തു ചെയ്യും?
ഓർക്കുന്നത് എനിക്ക് മടുത്തു.
പിറന്നു വീണ മനുഷ്യർ, അവർ ശ്വസിക്കട്ടെ
നറുപുഷ്പങ്ങളും, പുതുമണ്ണും, ചുടുതീയും.
മറ്റുള്ളവർ ശ്വസിക്കുന്നത് അവർക്ക് വേണ്ട.
ഈ നവജാതരെ വെറുതെ വിടൂ!
ഇവർക്ക് ജീവിക്കാൻ ഇടം നൽകൂ.
നിങ്ങൾ ഇവർക്കുവേണ്ടി ചിന്തിക്കേണ്ട.
അതെ പുസ്തകങ്ങൾ ഇവരെ കേൾപ്പിക്കേണ്ട.
ഇവർ പുതിയ പുലരികൾ തേടട്ടെ.
ഇവരുടെ ചുംബനങ്ങൾക്കു പേരുകൾ തനിയെ തിരയട്ടെ…
മടുപ്പ്. ഇത് നീ എന്നോടൊപ്പം അനുഭവിക്കൂ.
മടുപ്പ്: നന്നായി ചെയ്തു തീർത്ത പ്രവർത്തികളോട്.
നമ്മളെ ജീർണിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളോട്.
ഇനിയങ്ങോട്ട് നമ്മളെ കാത്തുനിൽക്കുന്നതിനോട്.
മറ്റുള്ളവരെ മടുപ്പിക്കാൻ.
മടുക്കാം നമുക്ക് കൊല്ലുന്നതിനെ.
മരിക്കാൻ തയാറാകാത്തതിനെ.
I have taken certain liberties with the text. My source for this was itself an English translation of the original Spanish poem, which you can read here.

The dog on the doormat

The dog on the doormat

I spotted this dog while having lunch at a restaurant today. He was sleeping on a red doormat right outside the main entrance of the restaurant.

Every time someone wanted to come in, they had to step over or around him. There were people who were scared of him and who would hesitate, shuffling around for a bit before hunger and common sense took over, and they scurried past him. Each time, the heavy glass door would be pulled open and it would squeak shut behind them.

All in all, it wasn’t a great spot to catch a nap.

Ten minutes later, I looked up and noticed that he had moved to the side, behind a standee. Now he was sleeping on the cold cement floor. Obviously less comfortable than the red doormat. But he was finally fast asleep. Completely at peace, oblivious to the world around him.

And it suddenly struck me how similar the two of us were.

Until four months ago, I had a full-time job with a regular paycheck and an impressive designation. I had a schedule and a holiday list and the comfort of knowing what tomorrow would bring. The doormat I was lying on was indeed soft. But there were disturbances all around: I was chasing other people’s goals. I was jogging on a treadmill that someone else controlled. My time simply wasn’t my own.

So, like this wise little chap, I decided to step aside.

I gave up the spot upfront on the red doormat and found myself a quiet corner behind a standee. The floor is indeed cold, but I am sleeping a lot better.


Achan enna ormma

ടി പി കിഷോർ എന്ന വ്യക്തി യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്നു എനിക്കറിയില്ല. എനിക്ക് അദ്ദേഹം അച്ഛൻ മാത്രമാണ്. ഒരു മൂടൽമഞ്ഞിലൂടെ ഞാൻ കാണുന്ന, വർഷങ്ങളായി തേടുന്ന, രൂപം.

ഓരോ വർഷവും ഈ ദിവസത്തിൽ അച്ഛനെ ഓർത്തു പല കൂട്ടുകാരും എഴുതും. എനിക്കറിയാത്ത അച്ഛന്റെ മുഖങ്ങൾ ഏറെയാണ് എന്ന് ഈ കുറിപ്പുകൾ എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അച്ഛൻ ഒരു പ്രതിഭയായിരുന്നോ? അതോ ഒന്നും നേടാനാവാതെ പിൻവാങ്ങിയ ഒരു പാവം മനുഷ്യനോ? ഒന്നും നേടിയില്ലെങ്കിലും ഇരുപതു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞും പലരും അദ്ദേഹത്തെ ഓർക്കുന്നു, വാത്സല്യത്തോടെ, വിങ്ങലോടെ. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്തോക്കെയോ നേടിയിരുന്നില്ലേ?

വേണമെങ്കിൽ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് ഒരു യാത്ര തുടങ്ങാം. അച്ഛന്റെ കഥകൾ എടുത്തു വായിക്കാം. അച്ഛനെ അറിഞ്ഞിരുന്ന പലരോടും സംസാരിക്കാം.

പക്ഷെ വേണ്ട.

ഇപ്പോൾ മനസ്സിലുള്ള അച്ഛന് ഞാൻ കൊടുത്ത മുഖമാണ്. അത് തച്ചുടക്കാൻ ധൈര്യമില്ല. ടി പി കിഷോർ എന്ന മനുഷ്യൻ ഇന്ന് എനിക്കൊരു അപരിചിതനാണ്. അയാളെ എനിക്കിപ്പോൾ പരിചയപ്പെടേണ്ട.

പണ്ട് വളപ്പൊട്ടുകളും കണ്ണാടിച്ചില്ലുകളും കൊണ്ട് kaleidoscope ഉണ്ടാക്കിയത് പോലെ എനിക്കിഷ്ടമുള്ള ഓർമ്മശകലങ്ങൾ കൊണ്ട് അച്ഛനെ കുറിച്ച് നെയ്ത കഥകളുടെ ലോകത്തു ജീവിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.


Njaan Koodeyude Koodeyalla. Ningalo?

Njaan Koodeyude Koodeyalla. Ningalo?

Am I the only one left underwhelmed (and if I am being brutally honest, thoroughly bored) by Koode, Anjali Menon’s latest?

Because no review I’d read before walking into the theatre prepared me for the slow, mind-numbingly predictable fare that was Koode.

Koode had me excited long before it was released. It had one of my favourite writers (Anjali Menon, of course), some of my favourite actors (Parvathi and Nazriya), a beautiful setting, and the promise of an interesting plot: the relationship between a brother and sister. Yet three hours later, I came out of the theatre sadder and wiser. It doesn’t matter how good the ingredients are or how foolproof the recipe; the dish can still go horribly wrong.

We watched Koode as a group and I must admit that only two of us were utterly disappointed by it. The others were in the “Hmm, not bad” zone. However, we, who discuss every movie we watch down to the last detail long after getting back home, did not speak a word about Koode. We came out unmoved, unchanged, as if we had never watched it. As if it had been written with a finger on water. Slow, unclear, and dissolving into nothingness.

Koode is a movie about relationships, familial responsibilities, and the journey to self-discovery. As the director, Anjali Menon’s biggest win is how she was able to bring out nuances of each of the characters with great economy of style: a flash of expression on someone’s face, an arrested gesture, a clever camera angle, all of it become effective storytelling tools in her hands. I wish she had been able to exercise the same tautness and control in the writing itself.

Because that, to me, is where Koode really fails. The writing is loose, almost lazy in parts.

A great many of Nazriya’s lines are irritatingly preachy, the kind of thing Anjali Menon had steered clear of so assiduously in her previous ventures, and which made them such fine creations. To make things worse, Nazriya’s delivery and expressions were over-the-top in quite a few places and her character sounded more like an overexcited tween than the twenty-year-old she was portraying.

The movie starts off slow and I mean really slow: a good forty minutes is spent in just introducing the main characters and their relationships. This time frame wouldn’t have mattered if what we were watching had been interesting. But all we get is a string of visuals of the (admittedly stunning) Ooty landscape and close-ups of people and places, while a forgettable score drones on in the background.

At one point, Nazriya’s character says “ഞാനും കൂടെ സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഇത് പിന്നെ ആര്ട്ട് സിനിമ ആയിപ്പോകും.” There was a collective chuckle in the theatre and I thought to myself, സത്യം!

The story never really picks up pace but meanders on like a tourist walking aimlessly through the streets of a new city. You keep waiting for a twist, a reckoning, a moment of truth, but sadly, nothing happens. By the second half, even my ten-year-old niece could predict each and every turn the story would take. Some clever fellows in the rows behind us even started calling out the dialogues before the characters could spout them. And they got the gist of the lines right every single time!

Koode has neither the charm and humour of Bangalore Days nor the magical realism of Ustaad Hotel.

The dialogues are not memorable, let alone quote-worthy. And it doesn’t have characters you want to care about: they are all two-dimensional, like the card soldiers of Alice In Wonderland.

Overall, Koode is disappointing fare and I hope Anjali Menon’s next venture is better than this.



ഞാൻ ഇന്ന് ചെരുപ്പ് മാറിയിട്ടു.

അമ്പലമുറ്റത്തല്ല അബദ്ധം പറ്റിയത്. ഇവിടെ. നമ്മുടെ വീട്ടിൽ.

നീ കുളിമുറിക്കു പുറത്തു ഇട്ടിട്ടു പോയ ചെരുപ്പിൽ ഒരെണ്ണം ഞാനിട്ടു. മറ്റേ കാലിൽ എന്റെയും. ഞാനും നീയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എന്റെ ശരീരം മറന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്നൊരു ദിവസം മുഴുവൻ ഇതറിയാതെ ഞാൻ നടന്നു.

നീ തിരിച്ചു വരുന്നില്ല എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചില്ല.

“അപ്പോൾ ചെരുപ്പോ?” ആശ്ചര്യത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ഓ, ചെരുപ്പ്!” നീ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു. “അതവിടെ കിടക്കട്ടെ. ഞാൻ വേറെ വാങ്ങിക്കൊള്ളാം.”

നിനക്ക് പുതിയ ചെരുപ്പുകൾ പറ്റുമായിരിക്കും. പക്ഷെ എന്റെ കാൽ ഇനി പഴയ ചെരുപ്പിനെ സ്വീകരിക്കില്ല. ഇനിയുള്ള വഴികളിൽ ഒരു കാലിൽ നിന്നെയും പേറിയാകും എന്റെ യാത്ര.